Το καλοκαίρι πλησιάζει και η ποδοσφαιρική ομάδα του Άρη, απτόητη, συνεχίζει νας μας αναγκάζει σε "σκωτσέζικα" ντους. Σαν ένα είδος τιμωρίας προς τον ίδιο το σύλλογο και τους οπαδούς του.
Το μεγαλύτερο μέρος της χρονιάς, στο ίδιο μοτίβο. Αποκορύφωμα ο τελικός κυπέλλου, με μια ακόμα "ανεξήγητη" εμφάνιση, που μας έχει συνηθίσει, φέτος, ο Άρης. Στο "καπάκι", νίκη επί του Ολυμπιακού, για τα πλέι οφ, και αναπτέρωση ηθικού.
Ακολούθως, ήττα με κατεβασμένα χέρια από τον ΠΑΟΚ στην Τούμπα. Με τις γνωστές "ανεξήγητες" εμφανίσεις σε αυτό το γήπεδο. Χαμένος ο προσανατολισμός από την αρχή μέχρι το τέλος.
Πρώτη ευκαιρία στο 69' και πρώτο σουτ στο 81'. Ανύπαρκτη τακτική, γκολ που τα δέχεσαι "κρύος" και βέβαια, πού κουράγιο να αντιδράσεις;
Ανύπαρκτος ο στόχος εντός γηπέδου, επιθετικότητα, που δεν... φαίνεται πουθενά, καμία προσπάθεια να μπει το γκολ. Όλα φυσιολογικά. Μέχρι πότε;




